เด็กเปื่อยๆ

Title: Bitter&Sweet

Pairing: KanamexZero

Chapter: 1-4

Rate: PG

-----------------------------------------------------------------------------

1

ช่วงเย็นของวันเซนต์วาเลนไทน์เดย์ โรงเรียนประจำคุโรสึ

 

"กรี๊ดดดด รุ่นพี่ไอโด้"

 

"รุ่นพี่คาอินหันมาทางนี้หน่อยค่า"

 

"รุ่นพี่คานาเมะ"

 

เสียงนักเรียนหญิงชั้นเดย์คลาสตะโกนเรียกคนที่ตัวเองปลื้มดังลั่น หวังให้เจ้าของชื่อหันมารับช็อกโกแลตกล่องน้อยที่ถือมา

 

"นี่พวกเธอ ตั้งแเถวกันดีๆหน่อยสิ โอ๊ย อย่าดันกันสิ" คุโรสึ ยูกิบ่นอย่างหัวเสียเมื่อต้องรับมือกับเด็กผู้หญิงจำนวนมากที่ไม่มีท่าทีว่าจะทำตามที่เธอพูดเลย

 

'เซโร่ นายมันแย่ที่สุด'

 

ช่วงเวลาอันแสนวุ่นวานเมื่อถึงเวลาที่นักเรียนเดย์คลาสจะได้มอบชอคโกแลตให้แก่นักเรียนชั้ยไนท์คลาส การ์เดี้ยนอย่างยูกิและเซโร่จึงต้องปฏิบัติหน้าที่อย่างเข้มงวดมากยิ่งขึ้น

 

...แต่ดูเหมือนจะมีแค่ยูกิคนเดียวที่ตั้งใจทำงาน

 

ส่วนเซโร่น่ะหรือ...

 

"ฉันไม่อยากยุ่งกับพวกผู้หญิง"... เจ้าตัวพูดอย่างนั้นแล้วก็ไปยืนหลบมองดูอยู่ห่างๆ ปล่อยให้ยูกิสู้รบปรบมือกันพวกนักเรียนหญิงเดย์คลาสอยู่ลำพัง

 

'หึ เซโร่นะเซโร่ จำไว้เลย...เจ้าคนไร้น้ำใจ หน้างอ ปากหนัก ตาขวาง...' ระหว่างนึกด่าเซโร่ไปในใจมือก็พลางจัดระเบียบพวกนักเรียนหญิง

 

แต่เหล่านักเรียนหญิงที่ใจร้อนอยากจะมอบช็อกโกแลตมีหรือจะยอมอยู่นิ่งๆ พวกเธอทั้งผลักทั้งดันจนยูกิล้มกันจ้ำเป้า

 

กลุก กลุก มีของบางสิ่งกลิ้งออกมาจากกระโปรงนักเรียนของการ์เดียนสาว

 

ยูกิหันไปมองทางต้นเสียงและเห็นของที่กลิ้งออกมากำลังจะถูกเหยียบ

 

'ว้าย ไม่น้าาาาา'

 

ก่อนที่จะมีรอยเท้าอยู่บนของสิ่งนั้น เซโร่ที่ยืนมองเหตุการณ์อย่างเงียบๆมาตลอดก็พุ่งเข้ามาหยิบของเจ้าปัญหาก่อนที่มันจะถูกเหยียบได้อย่างหวุดหวิด

 

"นี่ พวกเธอทำตัวกันดีๆหน่อยได้ไหม ถ้ายังไม่ยอมทำตัวดีๆจัดเป็นแถวตามที่ยูกิพูด ฉันไม่รับประกันนะว่าจะไม่ลงมือกับเด็กผู้หญิง แล้วปีหน้าไอ้งานเส็งเคร็งแบบนี้ก็คงไม่ได้จัดอีกแน่นอน"

 

ชิ้ง

 

สิ้นคำกล่าว สถานการณ์วุ่นวายก็สงบลง

 

...ใครล่ะจะกล้าหือกับ คิริยู เซโร่

 

"หืม คิริยูคุง ในที่สุดก็ออกมาทำงานแล้วเหรอ ฉันเห็นเธอยืนมองอยู่เฉยๆปล่อยให้ยูกิทำงานอยู่คนเดียวตั้งนานสองนาน"

 

น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบของชายหนุ่มผู้งดงามดังขึ้น

 

"แต่ว่าเธอไม่ควรพูดกับเด็กผู้หญิงแบบนั้นนะ อาแต่ฉันก็ไม่ประหลาดใจหรอกเพราะเธอมันเป็นพวกแข็งกระด้าง คงไม่เข้าใจจิตใจอันแสนละเอียดอ่อนของเด็กสาวที่อยากจะให้ช็อกโกแลตแก่ชายหนุ่มที่พวกเธอชอบหรอกสินะ"

 

แวมไพร์ผู้สูงศักดิ์เอ่ยกระทบกระเทียบ เดินตรงเข้ามาทางเซโร่ที่กำลังจะยื่นมือพยุงยูกิที่ล้มให้ยืนขึ้น แล้วแย่งหน้าที่นั้นมาทำซะเอง พลางลอบยิ้มน้อยๆให้เซโร่

 

"ไม่เป็นไรนะ" คานาเมะถามยูกิที่ตนเพิ่งพยุงให้ลุกขึ้นมาอย่างอ่อนโยน

 

"ฉะ ฉันไม่เป็นไรหรอกคะ ขอบคุณรุ่นพี่คานาเมะมากนะคะ"

 

เซโร่หน้าบึ้ง มองฉากตรงหน้าอย่างไม่พอใจ ...ทำไมยัยยูกิต้องหน้าแดงด้วยนะ แล้วไอ้แวมไพร์นั่นทำเป็นยิ้มแล้วหันมองทางเขานี่มันเยาะเย้ยกันชัดๆ แถมเมื่อกี้ยังด่าว่าเขาเป็นพวกแข็งกระด้างไม่เข้าใจผู้หญิงอีก ชิ

 

แว้บ

 

อยู่ๆความคิดนึงก็แล่นเข้ามาในความคิด 

 

เซโร่ยิ้มให้กับความคิดนั้น

 

เขาเดินตรงไปหาคานาเมะในระยะประชิด แล้วยื่น(ยัด)กล่องที่เพิ่งหยิบมาจากพื้นให้พลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้

 

"นี่... สำหรับรุ่นพี่คุรันครับ"

 

เด็กหนุ่มผมสีเงินช้อนตาขึ้นเหลือบมองคล้ายกำลังประหม่า ประหนึ่งเป็นสาวน้อยขี้อายไร้เดียงสา ทั้งยังแสร้งทำน้ำเสียงออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยคิดจะทำมาก่อน แต่ครั้งนี้เขาจงใจทำเพราะอยากจะแกล้งคนตรงหน้า

 

ไม่เพียงคนที่ถูกยัดเยียดให้รับเท่านั้น หากแต่คนรอบข้างที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันตัวแข็งทื่อ

 

ก็คืดอยู่ว่าคุรัน คานาเมะน่ะเนื้อหอม จะกับผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่แปลก แต่กับคิริยู เซโร่เนี่ยนะ@#$%^&)(*&^$%#

 

เซโร่มองคนตรงหน้าอย่างสะใจ

 

แล้วฉวยโอกาสที่ทุกคนกำลังตกตะลึงเดินหลบออกไป

 

'หึ สมน้ำหน้า...'

.......................................................................................................................................................................................................................

 

2

 

"เซโร่ นายทำแบบนั้นได้ยังไง"

 

ยูกิที่เพิ่งกลับเข้ามาหลังทำงานเสร็จแหวใส่คนต้นเหตุที่กำลังจะถอดเสื้อเตรียมจะไปอาบน้ำ

 

"เป็นสาวเป็นนางก่อนเข้าห้องผู้ชายน่ะหัดเคาะประตูด้วยสิ"

 

"ไม่ต้องมาทำเป็นเปลี่ยนเรื่องเลย"

 

เซโร่ถอนหายใจ

 

"จะมาว่าอะไรฉันล่ะ แล้วแบบนั้นที่เธอว่าน่ะมันแบบไหน"

 

"ก็ที่เอาชอคโกแลตฉันไปให้รุ่นพี่คานาเมะตามใจชอบไง"

 

"แล้วมันมีปัญหายังไง ฉันเห็นเธอไม่ได้ให้ซะที ก็เลยให้แทนเธอ ทำคุณบูชาโทษชัดๆ"

 

พูดเสร็จก็เดินเข้าห้องน้ำไปแปรงฟันอย่างไม่ทุกข์ร้อน

 

"ทำเป็นไขสือแล้วยังมีหน้ามาพูดทวงบุญคุณอีก นายทำให้คนอื่นเขาเข้าใจผิดกันไปหมดแล้ว"

 

เซโร่ยักไหล่ บีบยาสีฟันไปพลาง ยังไงเขาก็ไม่แคร์ เรื่องอะไรจะต้องไปสนเรื่องไม่จริงที่คนอื่นพูดกัน

 

ยูกิเห็นปฏิกิริยาของเซโร่ยิ่งหงุดหงิด พอตัวเองหงุดหงิดแล้วเรื่องอะไรจะยอมให้คนอื่นได้อยู่เป็นสุขล่ะ

 

"นี่ เซโร่ หรือว่าที่ทุกคนเข้าใจน่ะมันถูกต้องแล้ว ความจรืงนายชอบรุ่นพี่คานาเมะใช่ไหมล่ะ มิน่า เวลารุ่นพี่มาหาฉันทีไร นายต้องทำหน้าหงิกทุกที"

 

พรวด!

 

คนกำลังบ้วนปากอยู่ถึงกับสะดุ้ง พ่นน้ำออกมาทันที

 

"ยี้ สกปรก" ยูกิแสร้งพูดอย่างขยะแขยง แต่ภายในรู้สึกสะใจที่นานๆทีจะทำให้เจ้าคนหน้าตายสะดุ้งได้

 

"เธอออกไปไดัเแล้ว แล้วก็หยุดความคิดบ้าๆนั่น...อุ๊บส์"  เซโร่พูดไล่พลางดันหลังยูกิให้ออกไปจากห้องน้ำ แต่พูดยังไม่ทันจบคำเขาก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างถูกยัดเข้ามาในปาก

 

สิ่งนั้นมีรสชาติหวานหอมและกลมกล่อม

 

"แฮปปี้เซนต์วาเลนไทน์เดย์นะเซโร่.."

 

ยูกิพูดยิ้มๆ ทิ้งท้ายไว้ก่อนเดินออกไป

'ยัยยูกิทำชอคโกแลตให้เขาด้วยเหรอเนี่ย...' เซโร่รู้สึกประหลาดใจพลางเริ่มรู้สึกผิดที่วันนี้เขาไม่ช่วยงานแลัวยัง

ก่อเรื่องอีก แต่ที่เขาไม่ช่วยเพราะกลัวว่าตัวเองจะเผลอตัวออกแรงมากเกินไปจนทำให้เด็กผู้หญิงพวกนั้นบาดเจ็บ

หากแต่เมื่อขยับเคี้ยวชิมรสสิ่งที่อยู่ในปากไปเรื่อยๆ ความรู้สึกผิดทั้งหลายพลันมลายหายวับไปในบัดดล

 

เพราะสิ่งที่อยู่ในปากเขาคือดาร์กชอคโกแลตรสขมที่ผสม "สิ่งนั้น" ลงไปด้วย

 

ปึง! อ่างน้ำที่น่าสงสารกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ไปเสียแล้ว

 

"หนอย เสียท่ายัยยูกิจนได้!!"

........................................................................................................................................................................................

 

3

 

"เซโร่คุง เกิดอะไรขึ้นน่ะ!" ผู้อำนวยการโรงเรียนคุโรสึที่เพิ่งเดินกลับมาที่ห้องทำงานถามขึ้นอย่างร้อนรนเมื่อเห็นสภาพของเด็กหนุ่มตรงหน้าที่นอนพาดอยู่บนโซฟา ใบหน้าขาวซีดหากแต่ริมผีปากแดงก่ำจากการขบเม้มรืมฝีปากตนเองเพื่ออดกลั้นต่ออารมณ์บางอย่างที่พลุ่งพล่านขึ้นมา ลมหายใจขาดเป็นห้วง ขนาดน้ำเสียงยังแหบพร่า

 

"ลองไปถามลูกสาวสุดที่รักของนายดูสิ ฉันกำลังจะอาบน้ำจู่ๆยัยนั่นก็เข้ามาป่วนซะจนฉันกลายเป็นแบบนี้ พอจะมาหานายที่ห้องก็ดันไม่อยู่ก็เลยนอนรอนายกลับมาเนี่ยแหละ"

 

คนถูกถามตอบเสียงห้วน

 

ผู้อำนวยการนิ่งไปสักพักเพื่อคิดประมวลเหตุการณ์ ...จะว่าไปวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ บางทียูกิคงให้ชอคโกแลตคิริยูคุงด้วย ที่คิริยูอยู่ในสภาพนี้น่าจะเป็นเพราะ...ถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่น่าแปลกที่กระทั่งเสื้อผ้าก็ยังหลุดรุ่ย...

 

"ยูกิคงให้ชอคโกแลตที่ผสมเหล้ากับเธอสินะ"

 

"ก็ใช่น่ะสิ สภาพฉันถึงเป็นแบบนี้ไงเล่า"

 

"ตะ แต่ว่ายูกิก็น่าจะรู้นี่ว่าเธอ... เอ๊ะ หรือว่าคิริยูคุงไปทำอะไรให้ยูกิโกรธรึเปล่า"

 

คนถูกดักคอได้สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนตอบคำถามคนที่เปรียบเสมือนพ่ออีกคนนึงด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มไม่ต่างอะไรกับเด็กที่โดนทำผิดแล้วจับได้

 

"กะ ก็นิดหน่อยน่ะ"

 

กะว่าจะตอบแบบขอไปทีแต่พอเห็นหน้าตาเอาจริงเอาจังของคนตรงหน้าก็เลยต้องจำยอมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น...

 

อยากเห็นหน้าคานาเมะคุงตอนนั้นจัง...นั่นคือสิ่งแรกที่ผุดเข้ามาในความคิดหลังจากได้ฟังเรื่องทั้งหมด ผู้อำนวยการหลุดขำออกมานิดๆพลางส่ายหน้า

 

"กรรมตามสนองนะคิริยูคุง"

 

พูดยิ้มๆ แล้วมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่เบ้ปากไม่พอใจคำพูดเขา

 

'...แต่ยูกิก็เล่นเกินไปหน่อย รู้ทั้งรู้ว่าพอเซโร่กินเหล้าเข้าไปแล้วจะเป็นยังไง แม้จะเป็นเหล้าแค่นิดเดียวก็เถอะ เดี๋ยวก็เกิดเรื่องเหมือนเมื่อ3ปีก่อนจนได้'

 

พอคิดเรื่องนั้นแล้วพิจารณามองสภาพเด็กหนุ่มผมเงิน อารมณ์ขำขันยิ่งหายไปกลายเป็นร้อนใจขึ้นมาแทน ดูท่าเขาคงต้องทำให้คิริยูสงบก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปมากกว่านี้

 

ว่าแล้วก็จัดการใช้ฟันกัดที่ปลายนิ้วให้เกิดแผล เลือดสีแเดงสดค่อยๆไหลออกมา เซโร่มองของเหลวสีแดงนั้นอย่างไม่ชอบใจ เขาไม่ปฎิเสธว่ากลิ่นของมันทำให้เขาแทบคลั่ง แต่ก็พยายามสะกดกั้นอารมณ์ของตัวเองอย่างสุดความสามารถ

 

"นาย...จะทำอะไร"

 

"ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบแต่ถ้าไม่รีบจัดการให้เรียบร้อยมันจะยิ่งแย่ไปมากกว่านี้นะ เอ้า กินซะเถอะ แค่นิดเดียวเรื่องจะได้จบ"

 

"ไม่ ฉันไม่กิน" เซโร่ที่นอนอยู่บนโซฟาตะโกนกร้าวปัดมือที่ยื่นมาอย่างไม่ลังเล เขาไม่อยากกินเลือดเหมือนกับปิศาจพวกนั้น...แวมไพร์ ปิศาจโสมมที่ร้ายกาจ ใช้ความงามอันเป็นเลิศประหนึ่งยาพิษล่อลวงมนุษย์ให้ลุ่มหลง ก่อนจะจัดการปลิดชีพคนผู้โชคร้ายอย่างไม่ต่างอะไรกับอาหารจานหนึ่ง

 

แค่คิดก็รู้สึกสะอิดสะเอียน 

แต่ที่น่าหัวร่อก็คือ ตัวเขาเองก็ไม่ต่างอะไรกับพวกมัน...

 

เมื่อดูท่าใช้ไม้อ่อนอย่างการขอร้องดีๆไม่ได้ผล ผู้อำนวยการคุโรสึจังตัดสินใจใช้ไม้แข็ง พยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อยัดเลือดของตัวเองเข้าปากเซโร่ให้ได้ แต่มีเหรอที่เซโร่จะยอมง่ายๆ เขาพยายาต่อต้านดิ้นรนด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่ยังพอมีเหลือ

 

ระหว่างนั้นเองเสียงเคาะประตูห้องผู้อำนวยการก็ดังขึ้น

 

ก๊อก ก๊อก

 

ยังไม่ทันที่ผู้อำนวยการคุโรสึจะกล่าวอนุญาต บานประตูก็เปิดขึ้น ปรากฏให้เห็นร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่ง

ผู้อำนวยการคุโรสึหยุดต่อกรกับเซโร่ หันมามองที่ตรงประตูพลันสีหน้าซีดเผือด

 

"คานาเมะคุง..."

 

"ที่หอพระจันทร์มีคนได้กลิ่นเลือด ผมก็เลยต้องตามกลิ่นมาดู ไม่คิดเลยนะว่าจะเป็นเลือดของคุณ ผู้อำนวยการ" คานาเมะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบมองไปที่นิ้วของผู้อำนวยการ จากนั้นก็กวาดสายตาไปยังร่างๆหนึ่งที่อยู่บนโซฟา "และต้นเหตุคงเป็นเพราะเธอสินะ คิริยูคุง"

 

สายตาทั้งสองคู่สบกันเพียงแค่ชั่วพริบตา ก่อนที่คานาเมะจะเบนสายตามาทางผู้อำนวยการ

 

"ผมเคยบอกแล้วใช่ไหมครับว่าควรจะย้ายเขาไปอยู่ไนท์คลาส"

 

"คะ คือเรื่องนี้มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะคานาเมะคุง ฉะ ฉันอธิบายได้ มันไม่ใช่ความผิดของคิริยูคุงโดยตรงหรอก"

 

ระหว่างที่กำลังสนทนากัน คนที่เคยดิ้นทุรนทุรายอยู่บนโซฟา บัดนี้นัยตาเริ่มเลื่อนลอย ตั้งแต่ที่คนๆนั้นก้าวเข้ามา กลิ่นของพวกเลือดบริสุทธิ์ทำให้สติสัมปชัญญะที่เคยมีมาตลอดค่อยๆเลือนหายไป ตอนนี้คิริยู เซโร่ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ร้ายที่หิวโหยตนหนึ่ง

 

เซโร่กระโจนจากโซฟาพุ่งเข้ามาหาร่างที่คุยกับผู้อำนวยการคุโรสึอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตาที่ทั้งสองคนมัวแต่ตกตะลึง มือของเซโร่กระหวัดเกี่ยวคอของคานาเมะ ซุกหน้าไซร้จมูกกับต้นขาขาวซีด ก่อนที่คมเขี้ยวคมจะฝังเข้าไปในต้นคอของผู้มาเยือนอย่างเต็มแรง เลือดสดๆของแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ไหลทะลัก ลิ้นสากๆของสัตว์ร้ายลากโลมเลียรสเลือดอย่างพึงใจในรสชาด ใบหน้าที่เคยขาวซีดบัดนี้กลับเป็นสีแดงระเรื่อ ลมหายใจหอบถี่ขาดเป็นห้วง นัยตาเลื่อนลอยนั้นหวานฉ่ำเสียจนน่าตกใจทั้งยังมีหยาดน้ำคลออยู่ ฉับพลันร่างที่เปรมปรีดิ์อยู่กับรสโลหิตเมื่อครู่นั้นก็หมดสติไป หากแต่มือทั้งสองข้างก็ยังคงเกี่ยวคอของอีกฝ่ายไว้ไม่ปล่อย

 

คานาเมะมองร่างที่หมดสติไปด้วยความสงบนิ่ง...นิ่งเสียจนน่าหวั่นใจ ก่อนจะตัดสินใจอุ้มประคองร่างไร้สตินั้นอย่างเบามือไปวางนอนที่โซฟา เขาใช้มือของตัวเองแกะมือของอีกฝ่ายที่โอบคอเขาอยู่ออก และแปลกใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าแม้เจ้าตัวจะหมดสติไปแล้วแต่มือนั้นกลับยังคงจับลำคอเขาแน่นอย่างน่าประหลาด...ราวกับเด็กน้อยยึดเกาะที่พึ่งพิง... คานาเมะใช้ปลายนิ้วปาดเกลี่ยน้ำตาออกจากดวงหน้าขาวเนียน สักพักเขาก็ยืนขึ้น หันหน้ามาทางที่ที่ผู้อำนวยการคุโรสึยืนตัวลีบอยู่ นัยตาที่เคยสงบนิ่งบัดนี้แข็งกร้าว ก่อนที่เสียงทุ้มนุ่มขัดกับแววตาที่ปรากฏจะเอ่ยขึ้น

 

"หวังว่าคงมีคำอธิบายที่ดีพอสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนะครับ ผู้อำนวยการคุโรสึ"

................................................................................................................................ 

 

4 

หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากผู้อำนวยการคุโรสึ คานาเมะก็เข้าใจที่มาที่ไปของเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ว่าส่วนหนึ่งเป็นฝีมือของยูกินั่นเอง ดังนั้นไอ้ครั้นจะโทษเด็กหนุ่มที่หมดสติอยู่หรือผู้อำนวยการอย่างเดียวก็คงไม่ถูกต้องนัก 

 

 

..................................................................................................................................................

แปลกใจว่าก็ดูมีคนชอบคู่นี้เยอะแค่ไม่ค่อยมีใครเขียนฟิคหรือโดเลย ก็เลยเข้าอีหรอบเดิมคืออยากอ่านไม่มีให้อ่านก็จัดการแต่งเองซะ!

ฟิคเรื่องนี้แต่งช่วงอ่านหนังสือสอบ เวลาแบบนั้นนี่ไม่รู้ทำไมเขียนฟิคออกยิ่งกว่าตอนปกติอีก แต่งเก็บไว้ได้สามตอนก็หมดสต็อก(สั้นสิ้นดี) เอามาลงเผื่อว่าจะพยายามแต่งต่อ(จนจบ)ได้ ฮ่าๆๆ

ใครอ่านแล้วมีความคิดเห็นยังไงช่วยบอกกันบ้างนะค้า >< ไม่ว่าติหรือชมก็จะน้อมรับฟังมาไว้ปรับปรุงตัวเอง

 

ขอบคุณค่ะ m(_ _)m